گمنامان اعتیاد


زنان بسیاری از سرزمین من بی‌آنکه بدانند، قربانی اعتیاد همسرشان هستند و مظلومانه به هپاتیت سی مبتلا می‌شوند.
در میان بیماران در روزهای پایانی سال ۹۵ با سه خانمی مواجه شدم که هر سه مبتلا به هپاتیت «سی» بودند. داستان زندگی آنها بسیار تأمل برانگیز بود.
*داستان اول: خانمی ۵۱ ساله از قشر ضعیف و آسیب پذیر جامعه که در ۱۵ سالگی به دنبال ازدواج با مردی معتاد و آلوده به هپاتیت «سی» به اعتیاد تزریقی به همراه همسرش روی آورده بود.
دختری کم سن و سال و بی تجربه و نیز ناآگاه از خطرات تزریق مشترک. او پس از ۱۵ سال اعتیاد تزریقی از همسر خود جدا شده و اعتیاد را کنار گذاشته بود. اما اکنون پس از آگاهی از راه‌های ابتلا و احتمال انتقال بیماری هایی همچون ایدز و هپاتیت از طریق سرنگ مشترک به سلامتی خود مشکوک و در پی آزمایش به بیماری خود پی برده بود.

داستان دوم: در پی نامه نگاری شبکه هپاتیت ایران با سازمان بهزیستی کشور در خصوص آزمایش افراد آسیب پذیر همچون معتادان، خانمی ۳۳ ساله از طریق بهزیستی ارجاع داده شده بود.
او نیز به دنبال ازدواج خود با مردی معتاد با سابقه اعتیاد تزریقی به اعتیاد روی آورده بود و پس از جدایی از همسر نیز رفتارهای پر خطری را در جامعه تجربه کرده بود تا زمانی که با حمایت بهزیستی تحت پوشش این سازمان قرار گرفته و متأسفانه متوجه ابتلای خود به هپاتیت «سی» شده بود.

داستان سوم: خانمی ۶۶ ساله‌ای بود که درست پنجاه سال پیش وقتی ۱۶سالگی اش را پشت سر می گذاشت عاشق و دلباخته جوانی معتاد شده بود که شرط صداقت عشق او به خود را تزریق مشترکشان گذاشته بود و این گونه بود که ۱۰ سال به همراه همسر اعتیاد تزریقی را تجربه کرده بود. اما پس از جدایی از همسر، اعتیادش را ترک کرده و ازدواج کرده بود.
او همچون دو خانم قبلی از قشر ضعیف جامعه نبود بلکه از شغل اداری و جایگاه اجتماعی مناسبی برخوردار بود. او همچنین گفت به دلیل حاملگی خارج رحمی ۴۰ سال پیش به خارج از کشور برای درمان سفر کرده بود و در آنجا طی عمل «آی وی اف» به او خون تزریق شده بود. اما اکنون پزشکان به دلیل پلاکت پایین خون و آزمایش‌های مختلف متوجه هپاتیت «سی» او شده اند که متاسفانه به سیروز کبدی هم منجر شده است.
این سه داستان شبیه اما متفاوت، سرگذشت زنان آسیب پذیر کشور من است که باید مورد توجه سه قشر قرار گیرند؛ ابتدا پزشکان که در امر غربالگری هپاتیت بیش از پیش همت بگمارند، دوم، سیاستگذارانی که باید از پروتکل درمان این بیماران حمایت کنند و سوم هنرمندان و فیلمسازانی که با آثارشان کل جامعه را متوجه این گونه خطرات کنند.

0 پاسخ

ارسال یک پاسخ

می خواهید در گفتگو ها شرکت کنید؟
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *