محققان و دانشمندان همیشه مصرف چای سبز را توصیه می‌کنند، اما بعضی افراد فکر می‌کنند که مصرف چای سبز هیچ محدودیتی ندارد. این تصور واقعا اشتباه است چون مصرف بیش از حد چای سبز مثل هر مواد غذایی دیگر می‌تواند با مشکلات مختلفی همراه باشد.

به نظر متخصصان، تانین‌هایی که در چای سبز وجود دارند، می‌توانند مانع از جذب آهن غیر هِم شوند و این یعنی توانایی بدن در جذب آهن از طریق منابع گیاهی و غنی‌شده مثل لوبیا، تخم‌مرغ یا لبنیات کاهش پیدا می‌کند. البته این نکته را هم باید بگوییم که چای سبز در جذب آهن از منابع هِم مثل گوشت قرمز تاثیری نمی‌گذارد.

افرادی که به بیماری‌های خودایمنی مثل آلرژی، آسم، سرطان، هپاتیت B یا C و عفونت‌های ویروسی مبتلا هستند، ممکن است بخواهند از چای سبز به‌عنوان یک نوشیدنی آرام‌بخش استفاده کنند. نظر متخصصان درباره این کار منفی است، چون چای سبز در بدن افراد مبتلا به بیماری‌های خودایمنی می‌تواند مشکل را بدتر کند.
مساله بعدی درباره کافئین چای سبز است. کافئین چای سبز نسبت به قهوه خیلی کمتر است، اما معنایش این نیست که اصلا کافئین ندارد. در واقع،‌ اگر کافئین هر فنجان قهوه بین ۹۵ تا ۲۰۰ میلی‌گرم باشد، کافئین هر فنجان چای سبز برابر است با ۲۵ تا ۵۰ میلی‌گرم. بنابراین استفاده بی‌رویه از چای سبز هم می‌تواند مشکل‌ساز باشد.